(دایی جان ناپلئون ومش قاسم در دفتر یک ساختمان در طبقه چهارم یک برج قرار دارند که به زودی تبدیل به دفتر یک روزنامه خواهد شد. مش قاسم در حال جارو کشیدن دفتر است. دایی جان ناپلئون هم درفکر است واینک ادامه ماجرا...
مش قاسم: الهی قربانتان بروم آقا جان! تو چه عوالمی سیر وسیاحت میکنید بنده را اگر میدانید بگویید.
دایی جان ناپلئون: مش قاسم بیچاره! تو فکر سختی ومشکلاتی هستم که بعد از این قراره برایمون پیش بیاد! ما باید خیلی مقاوم وپابر جا باشیم که باد انگلیس ما را از جا بدر نبره! شاعر می گویید: ما به اینجا نه پی حشمت وجا آمده ایم..مصرح دومش یادم رفته حیف!
مش قاسم:والله آقاجان دروغ چرا؟! تا قبر آ آ آ ! غلط نکنم بیت یعنی مصرع دومش را میدانم! شاعر در مصرع دومش گفته که : از پی خوردن وخفتن وگناه آمده ایم!
دایی جان ناپلئون: مش قاسم! پررویی وبی حیایی هم حدی داره! خجالت بکش!دهنتو آب بکش و قرقره کن بریز تو ئستشویی! حالا واسه من شعر می بافی ؟! پدرتو در می یارم! نمک نشناس!
مش قاسم : آقا غلط کردیم! نزنمان! دیگه از این بی حیاییها نمی کنیم! شاعر هر چی گفته گفته اصلا به من چه! آقا جان یواشتر بزن! آخ! این جای بازویمان را ویشگون نگیرید آقاجان! در جنگ ممسنی زخم شمشیر گرفته است!...(دایی جان همچنان میزند. اسدالله میرزا وارد می شود)
اسدالله میرزا : مومنت! مومنت! بابا چه خبره؟! ساختمان را گذاشتید روی سرتون! صدای مش قاسم تا آژانس تاکسی تلفنی شلغم پیچیده! بابا آقای دایی جان! چرا این پیرمرد بنده خدا را ویشگون میگیرید؟! نکند فکر کردید این جا خونه قدیدمیتونه که هوار میکشید؟! اینجا برجه پنجاه طبقه است! الان که در و همسایه بریزند اینجا و شما را بیرون کنند! اگر به فکر آبروی خودتان نیستید لااقل به فکر آبروی سفیر کبیر کانادا یعنی بنده آمیزاسدالله خان باشید!
دایی جان ناپلئون: اسدالله میرزا! من از دست این قاسم فلان فلان شده خسته شدم! واسه من شاعر شده!
اسدالله میرزا: شده که شده! این که ناراحتی نداره! از قدیم گفتن نصف دیوانه ها شاعرند! خوب این بدبخت هم دلش گرفته و شعر گفته! البته مش قاسم که دیوانه نیست ففط به دیوانه ها شباهت داره! خود منم یه زمانی شعر میگفتم! اونم وقتی
که از زن چهارمم طلاق گرفته بودم برای پنچمین بار رفتم خواستگاری ! اینکه این همه جار وجنجال نداره که !
مش قاسم :والله اسدالله میرزا دروغ چرا؟! ما که شعر گفتن بلد نیستیم! همینطوری از دهنمون در رفت!نمی دانید آقاجان چه بلایی سرمان آورد! همینطور یک سره ما رو کتک زدند! صد جای تنمان کبود شده والتهاب دارد! خدا به صد شاهده که در جنگ ممسنی مرا صد ضربه شمشیر زدند و آخمان در نیامد که نیامد! آن موقع ما جوان بودیم و هیکل وبازو داشتیم وحالیمان نبود! اما افسوس وصد افسوس که امروز تا دو ویشگون ما را گرفتند تمام چهار ستون تنمان دارد میلرزد! ضربان قلبمان 150تا در دقیقه میزند! رخسارمان زرد شده است وزبانمان خشکیده وتبمان رفته بالای 42 درجه! نفسمان به سختی بالا می آِید و...
دایی جان ناپلئون:خفه خون بگیر مردک! من فقط دو سه تا ویشگون گرفتمت! این طور که توداری صحبت میکنی که من بایستی ترو کشته باشم که ای کاش می کشتمت! حالا واسه من چاخان می بافی مردیکه بی وجود! همچین میزنم تو سرت که بیفتی ودیگه از جات بلند نشی! مردیکه لندهور! حالا واسه من فیلم بازی می کنی ؟! پدرتو میسوزنم مش قاسم! مش قاسم: حالا به دل نگیرید آقا! ما از این چاخانها زیاد گفته ایم ! آقاجان یادتان می آید که چقدر درباره آن روزی که برای شکار به ممسنی رفته بودیم وشما یک موش را با تیر زده بودید واستان چچه دروغهای که سرهم نکردم! یادتان هست که در کازرون بودیم وشما با دیدن یک مارمولک نی نی ! در جا غش کردید ومن برایتان آب آوردم... دایی جان ناپلئون:...چه عجب !اسدالله میرزا! از این طرفا! کاری داشتی جوون؟!
اسدالله میرزا: مومنت! واقعن مومنت! داشتیم حرفای شیرین مش قاسم را گوش میکردیم ! شما که نگذاشتید!
دایی جان ناپلئون: این مردیکه اگه عقل تو کله اش باشه که دیگه اسمش مش قاسم نبود!به حرفاش محل نذار! دوتا حرف راست از دهنش در نمیاد! چه خوبه که همه عالم وآدم وتمامی سازمانهای جاسوسی از من وفعالیتهای ضد استعماریم خبر دارند! من خودم در موقع جنگ جهانی دوم از رادیو بی بی سی شنیدم که از قول چرچیل درباره من گفتند که این دایی جان ناپلئون دشمن درجه یک بریتانیاست ! اگر این باشه بریتانیا ی کبیر نابود میسه! محو میسه از روی زمین ! دستور داده که برام پرونده درست کنند .از اون موقع تا حالا فکر کنم یه چیزی حدود چهار صد پانصد مامور وجاسوس وبپا برای من گذاشتن وبرداشتن! من خودم با دو تا چشام ندیدم ولی تونستم با یکی از اون جاسوسها دوست بشم و اون یک عکس از پرونده هایم در سازمان جاسوسی انگلیس برایم کش رفته بود که دیدم ! خدابیامرزه! به خاطر همین رسوایی اونو اعدامش کردند! الهی نور به قبرش بباره! من اون عکس رو خوب دیدم باورتون نمیشه اگه بگم ! چشاتون میشه چارتا اگه بگم! هفده هزار وسی صد وسی وهفت و نیم صفحه پرونده تواونجا داشتم! عکس رو گم کردم وگرنه نشونتون میدادم!
مش قاسم:فدایتان بشوم آقاجان!دروغ چرا؟! تا قبر آ آ آ ! من خودم هم عکس را دیدم!
شما داشتید به عکس پروندهایتان با حالت تنفر وافتخار نگاه میکردید ومن هم بااجازه تان از گوشه شانه تان به آن سند تاریخی پرافتخارنگاه میکردم! گویا شما گفته بودید که چهار صفحه از آن پرونده چند هزار صفحه تان مربوط به فعالییت های ضداستعماری بنده اختصاص یافته بود! آن روز بزرگ را از یاد نمی برم! آن عکس هم گم نشده! گویا شما یادتان رفته ولی این چاکر را یاد نرفته که چگونه آن عکس ارزشمند وپرافتخاردر راه مبارزه با انگلیس را شما به موزه تاریخ اهدا کردید! شما می توانستید آن عکس را در قاب بگذارید وبر دیوار خانه تان قرار دهید تا همه جهانیان این رشادت ها ومبارزات وسند افتخارتان را ببینند وبه شما تبریک بگویند ولی شما این افتخارات را به جهت تواضع وفروتنی نخواستید وآن را به کناری گذاشتید.! چه فروتنید شما آقاجان!
دایی جان ناپلئون: بیا ببوسمت مش قاسم! تو در حق من خیلی زحمت کشیدی! آن گونه که تو از من تعریف کردی ومرا شناختی هیچ کس نشناخت! ایران هرگز زحمات بی شائبه وجان نثارانه تو نوکر باوفا را فراموش نخواهد کرد!من با کمک تو پوزه انگلیس را به خاک مالیدم! حقیقت اینکه چرچیل فقط از من نترسید! چرچیل دلش از تو هم پرخون بود! من خودم در یک سخنرانی از چرچیل که در مقابل میلیونها انگلیسی بی وجود بیان کرد شنیدم که چگونه با عجز وزاری اعتراف میکرد که ضربه ای که مش قاسم غیاث آبادی دستیار وهمدم دایی جان ناپلئون بر من ودولت وحکومت بریتانیای کبیر وارد کرده است هس دستیار ادولف هیتلر نازی وارد نکرد! این مرد اعجوبه است! پدر ما رو در آورده این مش قاسم!
مش قاسم: خوب به یاد دارم آقاجان ! چه خطابه پرشوری بود برای من وشما ! جیگرشان آتش گرفت!
اسدالله میرزا: مومنت! مومنت! بابا اگه شما رو ول کنند تا صبح قیامت هم از انگلیس بد میگید! اصلن کارتون رو فراموش کردید! مثل اینکه قرار بود اینجا رو برای دفتر روزنامه آماده کنید. اینجوری میخواید روزنامه باز کنید؟!
دایی جان ناپلئون: اسدالله میرزا! راست گفتی ! زیادی حرف زدیم! کار اصلیمان یادمان رفت! چه کنم که دلم یک لحظه از سربلندی ایران ونابودی انگلیس آروم نمیگیرد!
مش قاسم: آمین!
اسدالله میرزا: دایی جان ناپلئون! بودجه روزنامه رو میخواید از کجا تامین کنید؟! اصلن فکر هزینه اش راکردید؟
مش قاسم: اونش با من! والله آقاجان دروغ چرا؟! تاقبر آ.آ.آ ! پولش می شود پنجاه تومن که من میدهم!
دایی جان ناپلئون: مش قاسم! خفه میشی یا نه؟! با پنجاه تومنت برو بمیر! مگه قراره روزنامه بخری؟! ما قراره دستگاه چاب بخریم کارگر بیاریم نویسنده استخدام کنیم! حقا که ابلهی بیش نیستی!
اسدالله میرزا: مومنت! مومنت! دایی جان ناپلئون ! حالا این بنده خدا یه چیزی واسه خودش از روی بی سوادی گفته تو به دل نگیر! نوکر بد بیخ ریش صاحبش! از این حرف بگذریم آخه نگفتید بودجه اش را از کجا تامین میخواید بکنید؟
دایی جان ناپلئون: مگه این مردیکه میذاره؟! گفتی پولش رو؟! از بابت پولش نگران نباش من یک باغی دو هزار هکتاری در لواسانات دارم می فروشم پولش را میذارم واسه این کار.
مش قاسم : والله آقا جان دروغ چرا؟! من هم در غیاث آباد چهار تا بز و دو تا خر و سه تا هم کره خر دارم! می فروشم میدم واسه خرج آقا جان!
دایی جان ناپلئون: نگو دو تا خر بگو سه تا! یکی اش هم خودتی! آخه پول خر و کره خر چه بدرد این کار ما می خوره احمق؟! خودم آخر با یه گلوله حرومت میکنم!
مش قاسم : اصلن امروز آقا با من لجند ! من به خاطر علاقه ام به شما می خواهم خرم را بفروشم وگرنه من خرم را خیلی دوست دارم! تازه دروغ چرا؟! تا قبر آ.آ.آ. ! هر کره خری که کره خر من نمیشه آقاجان! خرهم فقط خربنده!
دایی جان ناپلئون: کی گفته نمیشه ابله؟! کدام کره خری بهتر از خودت! کدام خری به پای تو میرسه؟!
اسدالله میرزا: مومنت دایی جان! مومنت! مش قاسم که منظوری نداره! پول خرشو هم اگه نخواستید مش قاسم ! من که نمردم جانم! خودم ازت میگیرم باهاش دو تا تلویزیون میخرم! دنیا که به آخر نرسیده!
مش قاسم: والله آقاجان دروغ چرا؟! تا قبر آ.آ.آ.! من که از خدامه1 بین خودمان باشد! به آقاجان چیزی نگویید! مندو تا بوقلمون هم دارم که میفروشم پولشو میدم به شما تا باهاش دو دست کت وشلوار دامادی بخرید! چقدر هم به شما میاید!
دایی جان ناپلئون: مش قاسم! حالا جلوی من با دیگران پچ پچ میکنی؟! اگر من با سم نکشمت دشمن درجه یک انگلیسی ها نیستم!
اسدالله میرزا: حالا بنده خدا چیزی نگفته که دایی جان! فقط داشت از خرش تعریف میکرد که چقدر خره!
دایی جان ناپلئون: از خریت خودش تعریف نکرد؟! نگفت با کره خرش شبا تو طویله کله گپ میزنه؟!
اسدالله میرزا: مومنت دایی جان! مومنت! حالا مش قاسم کره خر هست یا نیست به ما چه؟! درباره روزنامه صحبت میکردیم! اسم روزنامه رو چی میخواید بذارید؟
دایی جان ناپلئون: من عقیده دارم که اسم روزنامه رو بذاریم:مرگ بر انگلیس جهانخوار! یا بریتانیای کبیر ! زودتر بمیر!
مش قاسم: والله دروغ چرا؟! تا گور مگه چند قدمه؟! آ.آ.آ.! من نظرم این است که از این اسمهای قلمبه سلمبه نذارید! اسمی خوب است که کوتاه باشد! مثلن بگذارید:آ.آ.آ.! هر کی که آنرا بخواند میفهمد که منظور شما این است که:آقا جان دروغ چرا؟! تا قبر آ.آ.آ.! خوبیش این است که هم میفهمد دروغ گفتن چیز بدی است ! وهم میفهمد که تا قبر سه قدم بیشتر نیست! به این میگویند کلمه با معنی وآبدار!
دایی جان ناپلئون:مش قاسم ابله! همون بهتر که تو بروی غیاث آباد در طویله با کره خرت حرف بزنی (ادایش را در میاورد) آ.آ.آ.! مرده شور ببرد تو رو با اون آ.آ.آ گفتنت ! نظر تو چیه اسدالله میرزا ؟!
اسدالله میرزا : به قول مش قاسم اسم باید کوتاه باشه! البته نه آ.آ.آ.! چون اون وقت بایستی روزنامه رو ببریم تو طویله بخونیم ! و البته مرگ بر انگلیس هم نه ! شعار معار هم نباشه بهتره ! من نظرم اینه که اسمشو بذاریم زیبا !
مش قاسم: قربان دهنتان اسدالله میرزا! واقعن که اسم باحالیست ! چقدر زیبا گفتید!
به عقل من نرسیده بود!
دایی جان ناپلئون : اسدالله میرزا ! این همه اسم وجود داره حالا چرا زیبا ؟!
اسدالله میرزا : مومنت زیاد فکر نکنید ! زیبا اسم همسر آینده منه ! پنجمین نفرشان!
مش قاسم : مومنت ! اسدالله خان چرا بلند گفتید ! الان است که دایی جان خون به پا کند !
دایی جان ناپلئون : اسدالله میرزا ! تو آبرو و حیثیت یک مبارز را لکه دار می کنی ! می فهمی چی داری میگی! ؟ تو اسم زن فلان فلان شده آینده ات را برای روزنامه من انتخاب کردی؟! تو داری با سابقه مبارزاتی من شوخی می کنی ؟! تو می خوای منو جلو انگلیس پیر خوار و ذلیل کنی؟! تو می خوای اونا فکر کنن که من زن ذلیلم ؟! تو می خوای اونا به ریش من بخندند و مضحکه عام و خاص بشم ؟!اونا اگه بفهمند که من نیم میلی متر از مواضع خود عقب نشینی کردم جشن صد روزه بر پا می کنند و منو بیچاره میکنند. زیبا ؟ اسم روزنامه من ؟! (قلبش درد میگیرد) وای خدا قلبم! اینا منو میکشند! اینا منو نابود میکنند خدا لعنتتون کنه ! اگه قرار باشه روزنامه ضد استعماری من اینطوری باشه همون بهتر که نباشه!
مش قاسم: والله آقاجان دروغ چرا؟! تاقبر آ.آ.آ.! خوذم هم از اول موافق این قرطی بازیها نبودم! ما غیاث آبادی ها غیرتمان اجازه نمیدهم که از این بی ناموسیها بکنیم ! هر چه از دهنمان در بیاید ودر این روزنامه فرنگیها چاپ شود گویی ناموسمان را رها کرده باشیم! یک روز یکی از همشهریهای غیاث آبادی یک روزنامه خرید تا به ما ....
دایی جان ناپلئون:....غیاث آبادی وخفه خون! غیاث آباد ودرد! هر چه میکشم از توی غیاث آبادی میکشم! تو اگر ناموس پرست بودی بز وکره خر وخرت رو ول نمیکردی بیای منو بیچاره کنی!
اسدالله میرزا! مومنت! بابا مومنت! پس روزنامه چاپ کردن چی میشه؟! بابا من یک اسم خوب براش پیدا میکنم!
دایی جان ناپلئون: لازم نکردهروزنامه چاپ کنیم تا انگلیسیهای پدر سوخته سر از کار وزندگی ومبارزات من دربیارند! کور خوندی! غلط نکنم تو هم جاسوس انگلیسیها هستی! اونا ترو مامور کردند تا بیای منو تشویق کنی روزنامه باز کنم؟! فکر کردی من خرم؟!
مش قاسم: فکر کردید آقا جان خر هستند؟! بنده فقط خر دارم! ما از این قرطی بازی ها نمیخواهیم!
اسدالله میرزا: مومنت! حقا که آدم بشو نیستید که نیستید!
تمام
